home care + de rest van de week
Door: Esthervm
Blijf op de hoogte en volg Esther
29 April 2010 | Indonesië, Surabaya
Hey allemaal,
Het is al even geleden dat ik iets op mijn site heb gezet. We hebben het ontzettend druk gehad en veel meegemaakt als groep. Met mij gaat alles goed, ik ben zelfs aangekomen, dus dat is niet goed haha. Erik gefeliciteerd met je stageplek ;). Ik hoop dat de vulkaan op IJsland zich rustig houdt. Anders wordt het nog een heel avontuur om naar huis te komen. Veel lees plezier!
3 april Paasweekend
Uitgeslapen tot 10 uur. Ik kwam beneden Floor was er ook al samen film gekeken. ’s Middags zijn we naar de dierentuin gegaan, maar nadat we er een kwartier daar waren ging het enorm hard regenen. Uiteindelijk hebben we nog geen ¼ van de dierentuin gezien.’s Avonds gezellig gegeten en hints gedaan in teams. Ik had gewonnen samen met Janko.
4 april zondag
’s Morgens kregen we ontbijt op bed van Floor en Yoni. Was een heerlijke boterham met scrabble eggs. Daarna een luie dag gehad met zwemmen, sporten, verhaal bijwerken en foto’s verkleinen.
6 april naar de visumdienst
We konden gelukkig een half uur later uit ons bed. Op naar de visum dienst, dik een uur rijden en dan ligt het nog in Surabaya, dat is echt niet voor te stellen. Na 45 minuten binnen te zijn geweest konden we al weer naar huis. Als verrassing gingen we naar een groot waterpark samen met Dimas en Masmad. Snel onze zwemkleding pakken en de jongens moesten twee zwembroeken afstaan voor de drivers. Daar aangekomen blijkt dat het park pas een uur later open gaat. We gingen eerst iets drinken. In het waterpark waren veel glijbanen, dus dat was vet. Alleen een beetje jammer dat ze hier iets mooi opbouwen en het daarna niet onderhouden. Het was een geslaagde dag en ik was goed moe.
7 april school
We begonnen met anatomie, maar de les was binnen 20 minuten klaar, het sloeg echt nergens op. De volgende les gaat over voortplanting en trouwen. Was ontzettend interessant, omdat je direct het verschil kon zien met Nederland. Ze vroegen aan ons of wij abortus mogen plegen, dus wij zeiden ja. Iedereen in de klas lag dubbel, bij hun is dat uit de boze. Daarnaast gebruiken hun bijna geen anticonceptie middelen, daardoor komt Aids hier ook nog ontzettend veel voor. Daarna zijn we naar huis gegaan.
8 april stage met mijn eerste patiënt
Op neuro kreeg ik mijn eerste patiënt om te onderzoeken. Ik vond dat ik mij eerst voor moest stellen. Ik deed dat netjes in het Indonesisch, de meneer die ik ging onderzoeken kon er wel om lachen. Ik begon met het onderzoek, maar bij mij kwam er niet uit. Toen vroeg mijn begeleider iets en zijn arm en been gingen omhoog, dus iedereen lag dubbel. Ondanks dat vonden ze het leuk dat ik het had gedaan en de patiënt had de tijd van zijn leven.
9 april home care
We kregen in het Soetomo Hospital eerst een presentatie wat hun doen met home care en welke mensen daar werken. Het bestaat uit verpleegkundigen, vrijwilligers en artsen. Het doel van dit project is dat mensen met kanker in de laatste maanden van hun leven pijn vrij kunnen leven. Vaak is er geen mogelijkheid voor een chemo of een operatie. Ik ben diep geraakt door dit project, omdat deze mensen totaal niks hebben en op deze manier in ieder geval pijnstilling. We gingen in het busje en dan was het nog een uur rijden naar de eerst e patiënt. Het laatste stuk van de rit zaten we in een krottenwijk. Ik wist gewoon niet wat ik zag, het water wat er stroomde had de kleur zwart, lag overal afval in het water. De huisje zijn niet groter dan Eriks zijn slaapkamer. Van hout gemaakt en van golfplaten of van dakpannen een dak. De straten zijn ontzettend smal en moesten we ook nog straatje keren, nou hier is dat een moeilijk examenonderdeel van je rijbewijs, haha. Eindelijk kwamen we aan bij een klein huisje. Het stonk al enorm buiten naar uitwerpselen, afval en naar eten. Ik stapte binnen en zag een vrouw op de vloer liggen, één borst helemaal zwart en ze kreunde van de pijn wanneer ze werd verlegt. We vroegen wat haar diagnose is, ze zeiden ons dat ze borstkanker heeft en een kankergezwel in haar onderrug, waardoor ze ontzettend veel pijn heeft. Het stonk enorm binnen, een Nederlands sprekende vrijwilliger vertelde ons dat het de geur is van ontbinding van het lichaam. Hij gaf haar nog hoogstens een maand. Ze krijgt paracetamol en dat is alles. Het slaat echt nergens op, maar anders heeft ze helemaal niks. Ik voelde me boos en verdrietig tegelijk. In Nederland krijg je een amputatie van de borst en chemo. Echt bizar. De vrouw is nog maar net 46 jaar. Ik stond echt machteloos. Ik ben blij dat dit project er is, het is de eerste stap in de goede richting. Daarna zijn we nog met kinderen uit de krottenwijk op de foto gegaan en ik nog met een klein meisje. Het meisje werd gedwongen om met mij op de foto te gaan. Was echt bizar. Het is een hele andere wereld. Wij klaagde over de geusthouse, maar dat is voor deze mensen een hotel.
De tweede patiënt was ook weer een uur rijden. Ook deze mevrouw woont in een krottenwijk. Gelukkig zag zij er wel een stuk beter uit, ze kon nog lopen en haar eigen dingen doen. Zij had een operatie gehad voor haar slokdarmkanker, hierdoor ademt ze door een buisje. De vrouw is al 78 jaar en ziet er nog goed uit. Dat deed mij goed omdat te zien. Zij krijgt pijnstilling en medicijnen voor haar keel en spullen om het stoma schoon te houden. Ook hierbinnen ruikt het niet zoals thuis, maar in ieder geval beter als bij die andere patiënt. Het was een ontzettend warme dag, dus het zweet barste mij echt overal uit.
’s Middags zijn we allemaal gaan slapen, we waren echt kapot. ’s Avonds zijn we met z’n alle gaan stappen in blowfish. Mijn haar en make up is door Yoni gedaan. Het was een zeer gezellige avond, blowfish is een leuke club met goede muziek.
Tot de volgende keer en veel liefs Esther
Het is al even geleden dat ik iets op mijn site heb gezet. We hebben het ontzettend druk gehad en veel meegemaakt als groep. Met mij gaat alles goed, ik ben zelfs aangekomen, dus dat is niet goed haha. Erik gefeliciteerd met je stageplek ;). Ik hoop dat de vulkaan op IJsland zich rustig houdt. Anders wordt het nog een heel avontuur om naar huis te komen. Veel lees plezier!
3 april Paasweekend
Uitgeslapen tot 10 uur. Ik kwam beneden Floor was er ook al samen film gekeken. ’s Middags zijn we naar de dierentuin gegaan, maar nadat we er een kwartier daar waren ging het enorm hard regenen. Uiteindelijk hebben we nog geen ¼ van de dierentuin gezien.’s Avonds gezellig gegeten en hints gedaan in teams. Ik had gewonnen samen met Janko.
4 april zondag
’s Morgens kregen we ontbijt op bed van Floor en Yoni. Was een heerlijke boterham met scrabble eggs. Daarna een luie dag gehad met zwemmen, sporten, verhaal bijwerken en foto’s verkleinen.
6 april naar de visumdienst
We konden gelukkig een half uur later uit ons bed. Op naar de visum dienst, dik een uur rijden en dan ligt het nog in Surabaya, dat is echt niet voor te stellen. Na 45 minuten binnen te zijn geweest konden we al weer naar huis. Als verrassing gingen we naar een groot waterpark samen met Dimas en Masmad. Snel onze zwemkleding pakken en de jongens moesten twee zwembroeken afstaan voor de drivers. Daar aangekomen blijkt dat het park pas een uur later open gaat. We gingen eerst iets drinken. In het waterpark waren veel glijbanen, dus dat was vet. Alleen een beetje jammer dat ze hier iets mooi opbouwen en het daarna niet onderhouden. Het was een geslaagde dag en ik was goed moe.
7 april school
We begonnen met anatomie, maar de les was binnen 20 minuten klaar, het sloeg echt nergens op. De volgende les gaat over voortplanting en trouwen. Was ontzettend interessant, omdat je direct het verschil kon zien met Nederland. Ze vroegen aan ons of wij abortus mogen plegen, dus wij zeiden ja. Iedereen in de klas lag dubbel, bij hun is dat uit de boze. Daarnaast gebruiken hun bijna geen anticonceptie middelen, daardoor komt Aids hier ook nog ontzettend veel voor. Daarna zijn we naar huis gegaan.
8 april stage met mijn eerste patiënt
Op neuro kreeg ik mijn eerste patiënt om te onderzoeken. Ik vond dat ik mij eerst voor moest stellen. Ik deed dat netjes in het Indonesisch, de meneer die ik ging onderzoeken kon er wel om lachen. Ik begon met het onderzoek, maar bij mij kwam er niet uit. Toen vroeg mijn begeleider iets en zijn arm en been gingen omhoog, dus iedereen lag dubbel. Ondanks dat vonden ze het leuk dat ik het had gedaan en de patiënt had de tijd van zijn leven.
9 april home care
We kregen in het Soetomo Hospital eerst een presentatie wat hun doen met home care en welke mensen daar werken. Het bestaat uit verpleegkundigen, vrijwilligers en artsen. Het doel van dit project is dat mensen met kanker in de laatste maanden van hun leven pijn vrij kunnen leven. Vaak is er geen mogelijkheid voor een chemo of een operatie. Ik ben diep geraakt door dit project, omdat deze mensen totaal niks hebben en op deze manier in ieder geval pijnstilling. We gingen in het busje en dan was het nog een uur rijden naar de eerst e patiënt. Het laatste stuk van de rit zaten we in een krottenwijk. Ik wist gewoon niet wat ik zag, het water wat er stroomde had de kleur zwart, lag overal afval in het water. De huisje zijn niet groter dan Eriks zijn slaapkamer. Van hout gemaakt en van golfplaten of van dakpannen een dak. De straten zijn ontzettend smal en moesten we ook nog straatje keren, nou hier is dat een moeilijk examenonderdeel van je rijbewijs, haha. Eindelijk kwamen we aan bij een klein huisje. Het stonk al enorm buiten naar uitwerpselen, afval en naar eten. Ik stapte binnen en zag een vrouw op de vloer liggen, één borst helemaal zwart en ze kreunde van de pijn wanneer ze werd verlegt. We vroegen wat haar diagnose is, ze zeiden ons dat ze borstkanker heeft en een kankergezwel in haar onderrug, waardoor ze ontzettend veel pijn heeft. Het stonk enorm binnen, een Nederlands sprekende vrijwilliger vertelde ons dat het de geur is van ontbinding van het lichaam. Hij gaf haar nog hoogstens een maand. Ze krijgt paracetamol en dat is alles. Het slaat echt nergens op, maar anders heeft ze helemaal niks. Ik voelde me boos en verdrietig tegelijk. In Nederland krijg je een amputatie van de borst en chemo. Echt bizar. De vrouw is nog maar net 46 jaar. Ik stond echt machteloos. Ik ben blij dat dit project er is, het is de eerste stap in de goede richting. Daarna zijn we nog met kinderen uit de krottenwijk op de foto gegaan en ik nog met een klein meisje. Het meisje werd gedwongen om met mij op de foto te gaan. Was echt bizar. Het is een hele andere wereld. Wij klaagde over de geusthouse, maar dat is voor deze mensen een hotel.
De tweede patiënt was ook weer een uur rijden. Ook deze mevrouw woont in een krottenwijk. Gelukkig zag zij er wel een stuk beter uit, ze kon nog lopen en haar eigen dingen doen. Zij had een operatie gehad voor haar slokdarmkanker, hierdoor ademt ze door een buisje. De vrouw is al 78 jaar en ziet er nog goed uit. Dat deed mij goed omdat te zien. Zij krijgt pijnstilling en medicijnen voor haar keel en spullen om het stoma schoon te houden. Ook hierbinnen ruikt het niet zoals thuis, maar in ieder geval beter als bij die andere patiënt. Het was een ontzettend warme dag, dus het zweet barste mij echt overal uit.
’s Middags zijn we allemaal gaan slapen, we waren echt kapot. ’s Avonds zijn we met z’n alle gaan stappen in blowfish. Mijn haar en make up is door Yoni gedaan. Het was een zeer gezellige avond, blowfish is een leuke club met goede muziek.
Tot de volgende keer en veel liefs Esther
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
